تبليغاتX

آبـی دریــــا
" اگر تنهاترین تنهایان هم شوم باز هم خدا با من است! او جانشین تمام نداشته های من است... "
" ...پشت بي حوصلگي هاي شب از دورادور ضرب آهسته پاهاي كسي مي آيد"

روز ها در  پی هم میگذرد ...

 

                                    زمان ...

                                                    جاده ...

                                                              و انتظار ...

 

انتظارت ثانیه های بی سروسامان قلبم را به تاراج برده و چشمان هراسانم را به سنگفرشی که رد قدم های تو را دارد،

                                                    خیره گذاشته ...

 

انتظارم هنوز هم همان انتظار مرگباری است که سالها با شتاب برای فرار از آن

 می گریختم و اکنون ...

اکنون تمام وجودم در پیِ این چشم انتظاری وسیع، به گودالی ژرف سقوط کرده

است ...

                              

                        آیا این منم؟؟؟ این همان قله مغرور است که سرِ به آسمان کشیده شده اش به

                        نیستیِ خاک گونه حوا رسیده؟  

                     

این تنها و تنها سوالی است که از سپیده قامت صبح، تا سیاهی رعنای شب در وجود پوچم علامت سوال های بی جواب بر جای میگذارد و منِ سرگردان در پاسخ این بی جواب ترین سوال، نگاه بی فروغم را به امتداد جاده ای میدوزم که انتظار را با روبانی آبی به قلبم هدیه کرد ...

 

                            و روز ها همچنان در پی هم میگذرد ...!

 

 

 

قلبم را با انتظار جاده ای که مدت هاست در امتداد آن چشم به راه دارم، گِره میزنم و راهی سفر عشق میشوم ... سفر به سرزمین رویاهایم، آنجائی که عطر نسیم خُنکش روح خسته دریا را نوازش میدهد ...

یکبار دیگر التماس دعایم را برای رسیدن به آرامش از دست رفته ام  بزرگوارانه اجابت کنید ...

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه نهم شهریور 1386ساعت 3:7 قبل از ظهر  به قلم دریا  |