هیچ کس ...

                هیچ کس جز سکوتم مرا نمیشناسد !

                  سکوتی که در پهنای پنجره همیشه تاریک اتاقم گُم شده ...

هیچ چیز ...

               هیچ چیز نمی تواند تنهائیم را پُر کند !

                 تنهائی غریبی که در شریانهای تنم جاریست ...

و هیچ لحظه ...

               هیچ لحظه ای نمی تواند مرا به اوج ببرد!

                 اوج ثانیه هائی که تار و پود گذشته ام را رقم زد

                                                                      و چه زود گذشت ...

هیچ کس، هیچ چیز و هیچ لحظه ای نمی تواند

    عظمت تنهائی دریا را با تمام وسعتش در خود جای دهد ....

                                                                                             هیچ کس ...!!!