سال ها پیش که دلم را در پستوی خانه دیگری جا نهادم ضربان نبضم تند تند زندگی را گذراند و من مات از شروعی دیگر چشمانم را دزدیدم و نگاهم را به استقبال قدهای سرد چیزی فرستادم که می گفتند آن را  "ع ش ق" مینامند .......

سال ها پیش به یکباره زنده شدم و مزه بودن را چشیدم!

سال ها ...

سال ها ....

سال ها گذشت ...

و حالا این منم که با هر طلوع خورشید زنده میشوم و با هر غروب، آن هنگام که ستاره ها ندا میدهند باز هم امیدم نا امید شده، یکبار دیگر در سکوت سرد و تاریکم آرام آرام میمیرم ... تا فردا همچنان خورشید طلوع کند ... تن سردم از شعاع گرمش جان بگیرد و من _ شاید چه کودکانه _ باز هم به انتظار بنشینم!